. Droga krzyżowa . Aklamacja podczas drogi krzyżowej 764 Kłaniamy Ci się, Panie Jezu Chryste, i błogosławimy Tobie, Żeś przez krzyż i mękę swoją odkupił świat. Któryś za nas cierpiał rany - nr 136. Któryś za nas cierpiał rany, Jezu Chryste, zmiłuj się nad nami. . Pieśni podczas drogi krzyżowej 765 Przygotowanie: O, aniołowie, Boga kochający, Zstępujcie z nieba, wraz z ludźmi płaczący! Bo tego od nas Bóg zmęczony srodze Chce w krwawej drodze. Stacja I. Po ciężkich krzywdach i obelgach Pana Zawziętość ludzka stawia przed tyrana, By dekretować żyjącego wiecznie Na śmierć koniecznie. Stacja II. Bierze Zbawiciel krzyżową machinę Na swe ramiona, która grzechów winę Naszych znaczyła, chcąc przez tę ofiarę Darować karę. Stacja III. Stój, duszo moja, patrz, coś uczyniła, Jakoś krzyż srogi na Pana włożyła. Pod krzyżem w mdłości za ciebie upada, Sobą nie włada. Stacja IV. Powstawszy z ziemi, gdy na Kalwarię Zwraca się Jezus, spostrzega Maryję, Matkę kochaną, od boleści drżącą, Gorzko płaczącą. Stacja V. Wściekłość pospólstwa - lud zapamiętały, W swej zawziętości i uporze trwały, Nieść dalej każe krzyż osłabionemu Panu naszemu. Stacja VI. Zacna matrona, zwana Weroniką, Płacząc rzewliwie, z Panem się spotyka. Ociera świętą twarz krwią ubroczoną Swoją zasłoną. Stacja VII. Idzie Zbawiciel drzewem obciążony, Sił Mu nie staje, mdleje udręczony. W bramie sądowej, gdy sobą nie włada, Drugi raz pada. Stacja VIII. Zacne matrony na ten widok nowy Zapatrując się, a nie mogąc słowy Żalu wyrazić, łzy obficie leją, Wszystkie truchleją. Stacja IX. Dźwiga zemdlony Jezus drzewo drogie, Znosi boleści na swym ciele mnogie. Staje pod górą kalwaryjską miły Bez wszelkiej siły. Stacja X. Już stanął Jezus na górze Golgocie, Gdzie Go złość katów ku większej sromocie Z szat obnażyła, skąd się Jezus wstydzi. Lud z Niego szydzi. Stacja XI. Obnażonego na krzyż przybijają Złośliwi kaci, litości nie mają. Ciągną za nogi, Ręce bez litości Króla miłości. Stacja XII. Podnosi z krzyżem Jezusowe ciało, Które się zewsząd krwią najświętszą zlało. Pośród dwóch łotrów krzyż stawia na skale Żołnierz zuchwale. Stacja XIII. Oto już skończył Jezus życie swoje Na drzewie twardym za przewiny twoje. Miej litość nad Nim, proś o zmiłowanie: Odpuść mi, Panie. Stacja XIV. Obmywszy ciało Jezusowe łzami, Matka stroskana z świętymi uczniami Niesie do grobu i w nim ze czcią składa. Sobą nie włada. Zakończenie. Płacz i ty, duszo, wszak ta śmierć dla ciebie, Żebyś na wieki żyła z Bogiem w niebie. Żałuj za grzechy, proś o zmiłowanie: "Odpuść mi, Panie". * * * 766. Przygotowanie: Po krwawych śladach Zbawiciela swego Pójdę rozważać wśród żalu szczerego, Jak znosił straszne cierpienia i znoje Za winy moje. Stacja I. Pojmały straże Zbawiciela świata, Wśród drwin i szyderstw wiodą przed Piłata. Śmierci haniebnej na Pana nad pany Wyrok wydany. Stacja II. Krzyż na ramiona bierze Jezus cichy, Tłum Go znieważa w zaślepieniu pychy. Obym ja umiał w takiej znieść pokorze Wyroki Boże. Stacja III. Pod ciężkim krzyżem Zbawiciel upada, Milczy, gdy szydzi zeń katów gromada. Kiedy wśród pokus dusza upaść może, Ratuj ją, Boże. Stacja IV. Widzi Maryja Syna w poniewierce. Matko bolesna, jak cierpi Twe serce! Chcę się z Nim złączyć, chcę się dzielić z Tobą Twoją żałobą. Stacja V. Ciężkiego krzyża Pan już nieść nie może. Szymon z Cyreny dźwigać go pomoże. Niech wesprą Boga i moje ramiona, Gdy z trudu kona. Stacja VI. Twarz Boga mego cała zakrwawiona, Na Weroniki chuście utrwalona, Niechaj w mym sercu zostawi odbicie Na całe życie. Stacja VII. Jakże przytłacza ciężkie krzyża brzemię. Upada Jezus drugi raz na ziemię Za moje grzechy nie odżałowane, Wciąż ponawiane. Stacja VIII. Mówi do niewiast przejętych żałobą: O, nie nade mną płaczcie, lecz nad sobą I nad synami, bo z ich to przyczyny Cierpię bez winy. Stacja IX. Nielitościwy ciężar krzyża gniecie. Upada Jezus pod nim po raz trzeci. Tak pragnę, Panie, przestać wreszcie grzeszyć, By Cię pocieszyć. Stacja X. Z szat swych odarty, żółcią napojony, Cierpi z poddaniem Bóg mój znieważony. Zrzec się swej woli, iść za Twoją, Panie, Pragnę z poddaniem. Stacja XI. Ostre Twe gwoździe serce moje czuje. Miłość do ludzi tak Ciebie krzyżuje. O, gdybym umiał za tę miłość płacić Kochaniem braci! Stacja XII. Kiedy na krzyżu kona w strasznej męce, Najlepszej Matce nas oddaje w ręce. Uproś, Maryjo, niech ofiara krzyża Niebo nam zbliża. Stacja XIII. Już zdjęte z krzyża ciało zakrwawione, Przy sercu Matki spocznie umęczone. Pragnę z Maryją uwielbić Twe rany, Jezu kochany. Stacja XIV. Ciało chwalebne Boga i Człowieka Złożone w grobie, zmartwychwstania czeka. A ja Cię w moim sercu, Panie, złożę. Uczczę w pokorze. Zakończenie. Twojej okrutnej męki rozważanie Tobie w ofierze składam, dobry Panie. Niech ono moje zimne serce wzruszy, Łaskę da duszy. * * * 767. Stacja I. Rozmyślajmy dziś, wierni chrześcijanie Na śmierć okrutną, Jezusa skazanie. Gdzie niewinnego Piłat dekretuje, Z łotry winuje. Stacja II. Ciężar krzyżowy bierze na ramiona Zbolały Jezus, by dusza zgubiona W tym świętym znaku znalazła zbawienie I odkupienie. Stacja III. Już pod ciężarem upada krzyżowym Jezus Zbawiciel. Bądźże tu gotowym, Grzeszny człowiecze, dźwigać upadłego I zemdlonego. Stacja IV. Schodzą się z sobą dwie Istoty święte, Najświętszym bólem wzajemnie przejęte: Jezus z Maryją, Syn z Matką cierpiący, Krzyż swój niosący. Stacja V. Cyrenejczyka pod ciężar krzyżowy Przyjmuje Jezus, a wszystkim gotowy Zapłacić niebem, kto Mu w tej ciężkości Ulży z litości. Stacja VI. Pełna gorzkości święta Weronika, Rzewnie łzy lejąc, z Panem się spotyka, Któremu gdy twarz chusteczką ociera, Obraz odbiera. Stacja VII. Już nasz Zbawiciel tak srodze zmęczony, A krzyż Go ciśnie ciężkimi ramiony. Ach, znów się leją najdroższej krwi strugi. Pada raz drugi. Stacja VIII. Ujrzawszy Jezus niewiasty stojące, Cieszy je słodko, rzewliwie płaczące. Dodawaj, Panie, sługom swym ratunku W każdym frasunku. Stacja IX. Trzeci raz pada pod krzyża ciężarem, Szczególnym ku nam miłości pożarem. Grzebie się w prochu za nasze hardości Pan z wysokości. Stacja X. Ten Pan, co ziemię w kwiaty przyodziewa, Niebo gwiazdami jasnymi okrywa, Z szat obnażony bez wszelkiej litości Dla mej miłości. Stacja XI. Aby dopełnić krwawej męki Pana, Choć Jego ciało jakby jedna rana, Przybili na krzyż ręce, nogi święte Katy zawzięte. Stacja XII. Już Jezus z krzyżem w górę podniesiony, Jak król boleści niezmiernie dręczony. Kona już w mękach Bóg - Człowiek prawdziwy. Płacz Go, kto żywy. Stacja XIII. Obwisłe ciało, martwe, skaleczone. Czas je zdjąć z krzyża, niechaj udręczone Złożą na łonie Matki litościwej, Ledwie co żywej. Stacja XIV. Ciało Jezusa grzebać czas nadchodzi. Niechże więc serce, które żale rodzi, Zostanie grobem Pana na spoczynek. Wdzięczny uczynek. * * * 768.. Przygotowanie: Zastanów się, o, człowiecze, na chwilkę małą. Zastanów się, a pójdziemy drogą krzyżową Mękę Pańską rozważać, Za grzechy łzy wylewać, Także duszom wiernych zmarłych w czyśćcu pomagać. Stacja I. Słuchaj, człowiecze, dekretu, jak się rozlegał, Który Piłat na Jezusa niesłusznie wydał, Aby Jezus niewinny Był z krzyżem prowadzony. Aby był na nim przybity, z nim postawiony. Stacja II. Już Jezusa z miasta wiodą okrutni kaci. Na ramiona Mu włożyli krzyż bardzo ciężki. Naśmiewają się z Niego, Z Jezusa niewinnego, Chociaż wiodą cierpliwego i milczącego. Stacja III. Ten Jezus bardzo zraniony pod krzyżem pada. Znów Mu zajadłość oprawców rany zadawa. Także wieniec cierniowy, Krzyżem wbity do głowy. Jaki to ból był okrutny, któż to opowie. Stacja IV. Nowa boleść Jezusowi w sercu powstała, Kiedy Go krzyż niosącego Matka spotkała. Miecz przeniknął Jej serce, Gdy Go widzi w tej męce. On natomiast błogosławi najmilszej Matce. Stacja V. Jezus od wielkich boleści krzyża nie zmaga. Oto Szymon Cyrenejczyk już Mu pomaga. Miłości dostępuje, Że Panu posługuje, Bo sobie przez tę posługę niebo gotuje. Stacja VI. A gdy Jezus z ciężkim krzyżem z miasta wychodzi, Oto Weronika święta k'Niemu przychodzi. Całego zranionego, Okrutnie skrwawionego Otarła Go ta niewiasta do rąbka swego. Stacja VII. Ach, już Jezus osłabiony drugi raz pada, Pod tak okrutnym ciężarem sobą nie włada. W bramie Jezus kochany Od wrogów podeptany, Aby prędko z krzyżem powstał, jest przymuszany. Stacja VIII. Gdy Go pobożne niewiasty z krzyżem widziały, łże Jezus był niewinny, nad Nim płakały. On łaskawie spoglądał, Miłośnie je nauczał, Ale od katów zajadłych pokoju nie miał. Stacja IX. Kiedy Go na górę wiedli okrutni kaci, Upada znowu pod krzyżem już po raz trzeci. Odpocząć Mu nie dali, Ale Go popychali, Ażeby Go jak najprędzej ukrzyżowali. Stacja X. Już na górze Kalwarii z Jezusem stają Okrutni kaci i szaty z Niego zdzierają. Drudzy napój wlewają, Ocet z żółcią mieszają. Taki napój Jezusowi wrogi podają. Stacja XI. Obaczcie tu, chrześcijanie, Pana Jezusa! Czy się do płaczu z żałości serce nie wzrusza, Kiedy widzisz, człowiecze, Jako tu z ran krew ciecze, Kiedy kaci przybijają nogi i ręce. Stacja XII. Oto kończy życie swoje Jezus kochany, Już na krzyżu za nas grzesznych zamordowany. Pod krzyżem Matka z Janem, Uczniem Jego kochanym, Płaczą, ręce załamują nad zmarłym Panem. Stacja XIII. Już zdejmują martwe ciało święci mężowie. Ach, jak wielki smutek czują, któż to wypowie? Na łono Matce dają, Ręce, nogi trzymają. Wszyscy tak zmarłego Pana z żalem żegnają. Stacja XIV. Rozważże sobie, człowiecze, u grobu tego, Kiedy tu widzisz Jezusa pochowanego. Pogrzeb tu życie swoje, Zostaw tu grzechy swoje. Uważ, jako krwi płynęły obfite zdroje. Zakończenie. Przyjmij, Jezu najłaskawszy, te nasze trudy, Przez któreśmy rozważali męki okrutne. Przez te Twoje boleści Pomóż nam do wieczności, Abyśmy Cię oglądali w wiecznej radości. . Pieśń przy drodze krzyżowej dla dzieci 769. Stacja I. Słucha Pan Jezus sądu Piłata I sam chce umrzeć za grzechy świata. Jakiś Ty dobry, Jezu kochany, Że chcesz być za nas ukrzyżowany. Stacja II. Bierze Pan Jezus krzyż na ramiona I na tym krzyżu za ludzi skona. Umrzeć na krzyżu, Jezu, Ci trzeba, By nam otworzyć bramy do nieba. Stacja III. Pan Jezus pada pod ciężkim drzewem, Kaci Go biją i ciągną z gniewem. Za to, że cierpisz, Jezu, tak srodze, Chcę iść za Tobą w krzyżowej drodze. Stacja IV. Matka Najświętsza Syna spotkała, Z wielkiego smutku bardzo płakała. Nie płacz, Panienko Najświętsza, więcej, Kocha Cię każde serce dziecięce. Stacja V. Nieść krzyż pomaga Szymon z Cyreny. Jakby Ci ulżyć, Jezu, już wiemy. Kiedy pomogę innym w potrzebie, Przyjmij to, Jezu, jakby dla siebie. Stacja VI. Klęka przed Panem i Weronika, Podaje czyste płótno ręcznika. A na nim Twarz się odbija święta. Daj, niech Twą mękę, Jezu, pamiętam. Stacja VII. Upada Jezus już po raz drugi, Biją Go kaci, Piłata sługi. By Cię pocieszyć, Jezu kochany, Chcę cierpieć cicho, Tobie poddany. Stacja VIII. Święte niewiasty wyszły na drogę, Płaczą, że Panu pomóc nie mogą. Już się poprawię, już grzeszyć nie chcę, By Twoje, Jezu, pocieszyć serce. Stacja IX. Trzeci raz Jezus na drodze pada, Bije Go, ciągnie katów gromada. Więc obiecuję, Jezu mój, Tobie, Że już nikomu krzywdy nie zrobię. Stacja X. Stoi Pan Jezus odarty z sukni. O, jakże cierpi, jak bardzo smutny. I za nieskromne myśli czyny Cierpi tak bardzo Jezus niewinny. Stacja XI. Kaci przybili Pana do krzyża, Godzina śmierci już się przybliża. Kiedy tak cierpisz, Jezu kochany, Całuję Twoje najświętsze rany. Stacja XII. Jezus przebite wyciągnął ręce, Umierał za mnie w okropnej męce. Więc gdy do złego chęć mnie ogarnie, Przypomnę, coś Ty wycierpiał dla mnie. Stacja XIII. Zdejmują z krzyża Najświętsze Ciało, By na dzień święty nie pozostało. Dziękuję Tobie, Jezu kochany, Za Twoją mękę, za Twoje rany. Stacja XIV. Leży Pan Jezus umarły w grobie, Matka bolesna płacze w żałobie. Spraw to, o, Matko niepokalana, Niech nie zasmucam Jezusa Pana. Dalej << menu - Skarbiec pieśni kościelnych ..