Północ Ameryki Południowej to nie tylko różne rodzaje bananów, ale prawdziwy owocowy raj! Wiedzieliśmy, że na brak owoców nie będziemy narzekać, ale nie spodziewaliśmy się aż takiej różnorodności. Tajemniczo brzmiące nazwy niewiele nam mówiły, toteż postanowiliśmy spróbować tych nietypowych dla nas wytworów Matki Natury. I chcemy się z Wami podzielić wiedzą na temat owoców egzotycznych, o których istnieniu prawdopodobnie nie mieliście pojęcia. 🙂 Większość z poniższych owoców egzotycznych to była dla nas prawdziwa zagadka. Jak to się kroi? Którą część się je? Czy skórkę się obiera? Co zrobić z pestkami? Czasem robiliśmy to „na czuja”, a czasem posiłkowaliśmy się Internetem. Żyjemy, a więc wszystko poszło tak, jak powinno 😉 W związku z tym możemy Wam przedstawić kilka ciekawych owoców. Maracuyá Roślina, która daje te owoce, po polsku zwana jest Męczennicą jadalną – ładnie, nie? 🙂 Wprawdzie o marakui w Polsce można usłyszeć i znaleźć jogurty o jej smaku, ale nigdy nie widzieliśmy tego owocu w żadnym sklepie. Pochodzi z Ameryki Południowej, choć rozprzestrzenił się również w innych krajach klimatu tropikalnego. Maracuyá jest dobrym źródłem witaminy A, C, a także potasu, fosforu i magnezu. Jak to się je? Owoc rozkraja się na pół i można wyjeść środek łyżeczką (z pestkami, choć te są twarde) lub zrobić z niej sok (miąższ razem z pestkami, wodą/mlekiem i cukrem się miksuje, a potem za pomocą sitka odsącza pozostałości pestek, żeby w zębach nie chrupały). Ma dość kwaśny smak, ale jest cudownie orzeźwiający podczas upałów. Nasz ulubiony sok! Jeśli byście mieli kupować maracuyę na sok, pamiętajcie, że im bardziej pomarszczony owoc, tym lepszy sok! Popularne są również lody lub sernik z maracui, a w Ekwadorze można zjeść przepyszną czekoladę z tym owocem. Maracuyá jest też dobra z alkoholem. W Meksyku pija się Guarapitę, czyli sok z maracui z rumem, natomiast w Ekwadorze popularnym drinkiem jest Canelazo – aguardiente („płonąca woda”, bardzo popularna w tych rejonach wódka z trzciny cukrowej) mieszane najczęściej z sokiem z maracui, podawane na ciepło. Baaardzo dobre! 😉 Granadilla Męczennica języczkowata to roślina rosnąca głównie w Andach, jest kuzynką maracui. Jej owoce i pestki są bardzo podobne do maracui, ale mają twardszą skórę. Granadilla jest bogatym źródłem witamin A, B2, B3, B6, B9, C, E, K oraz fosforu, żelaza i wapnia. Jak to się je? Dokładnie tak samo, jak owoc maracui. Rozkraja się na pół, a potem wykorzystuje wnętrze na sok, dżemy lub lody. Granadilla jest słodsza od maracui, ale nie jest tak orzeźwiająca. Babaco Carica pentagona to drzewo z gatunku melonowcowatych i jest naturalną krzyżówką drzew dających papaję oraz toronche. Daje egzotyczny owoc o wdzięcznej nazwie babaco, który jest podłużny, a w przekroju ma kształt gwiazdy pięcioramiennej. Roślina rośnie w Andyjskiej części Ekwadoru, choć stąd zawędrowała choćby do Nowej Zelandii. Carica pentagona daje tylko owoce żeńskie, a to oznacza, że nie mają pestek. Jest antyoksydantem, ma witaminy A, C i E. Babaco uważa się za owoc młodości, ponieważ jego właściwości podobno dobrze wpływają na skórę i procesy starzenia się. I to jest argument, którym babaco wygrywa! 😉 Jak to się je? Babaco uprawia się na sok, ale samo, na surowo smakuje równie wybornie. Babaco obiera się ze skóry i pozbywa się miąższu z samego środka. A potem rozkoszuje jego orzeźwiającym smakiem! Babaco jest lekko kwaśnawe, bardzo soczyste i w smaku przypomina lekko melona w połączeniu z truskawką. Brzmi nieźle, nie? 🙂 Lulo lub Naranjilla Psianka lulo (po polsku) daje owoce lekko podobne do pomidorów. W Ekwadorze i Panamie zwą ją naranjilla (czyt. naranhija), a w Kolumbii lulo (z języka quechua) i to ta nazwa jest bardziej rozpowszechniona na świecie. Psianka lulo jest rośliną bardzo podatną na choroby, dlatego też nie uprawia jej się na wielką skalę i nie eksportuje się jej tak dużo jak innych owoców. Naranjilla jest bogata w witaminy A, B1, B2, B3, C, a także w wapń, żelazo, fosfor, błonnik oraz antyoksydanty. Jak to się je? Owoc można rozkroić na pół i wyjeść łyżeczką ze środka, choć lepiej smakuje, kiedy zmiksuje się go na sok. Wprawdzie owoc jest zółty/pomarańczowy, ale środek ma zielonkawy, przez co zmiksowany sok przejmuje ten kolor. Ma cytrusowy posmak. Używa się go również do lodów oraz dżemów. Pitahaya żółta W Polsce zwana pitają lub smoczym owocem. Pochodzi z Ameryki Środkowej i jest owocem kaktusów, w związku z tym lubi suchy klimat. Występuje w 5 odmianach: żółtej i czterech czerwonych (o jednej z nich poniżej poniżej). Jak to się je? Ten soczysty i wodnisty owoc przekraja się na pół i wyjada środek łyżeczką, wraz z pestkami. Ma słodki, ciekawy smak. Miąższ często jest używany do deserów, a najlepiej smakuje schłodzony. Pitahaya czerwona Zwana w Meksyku „Królową Nocy” (Reina de la Noche). Czerwona odmiana smoczego owocu jest bogatym źródłem witaminy C i przeciwutleniaczy. Podobno dobrze wpływa na skórę, zęby i kości, czyli kolejny sposób na odmłodzenie się 😉 Jak to się je? Tak samo, jak żółtą pitahayę. Co ciekawe, czerwona pitahaya jest bogatsza w witaminy, ale za to gorsza w smaku – nie jest tak słodka i nie ma dominującej nuty, przez co jest taka trochę nijaka… Ale to za jest najpiękniejszym owocem, jaki kiedykolwiek widzieliśmy! Tomate de árbol Tomate de árbol to, tłumacząc na polski, pomidory z drzewa, a bardziej fachowo cyfomandra grubolistna lub pomidor drzewiasty. Ta druga nazwa brzmi zdecydowanie lepiej 😉 To faktycznie kuzyn pomidora, z tym że jego krzak przyjmuje postać małych drzewek. Pochodzi z Ameryki Południowej, gdzie wciąż rośnie sobie dziko. Ten egzotyczny owoc ystępuje w kilku odmianach, ale najczęściej w sprzedaży spotykane są te z czerwoną skórką, czasem też pomarańczowe, rzadko żółte. Tomate de árbol ma w sobie wiele witamin, w tym A, B6, E i minerały: magnez, fosfor, żelazo i wapń. Jak to się je? Skórki z tomates de árbol się nie jada. Można ją albo obrać, albo przekroić pomidora na pół i wybrać miąższ ze środka łyżeczką. Najbardziej popularną formą spożywania tomate de árbol jest, oczywiście, sok. Można również spotkać dżemy oraz zupę z tychże pomidorów. W Ekwadorze, w prawie każdym barze na stoliku stoi ostry sos (salsa de aji) paprykowy z cebulą i kolendrą, którego bazą są również pomidory drzewiaste. Tomate de árbol ma słodki, ale jednocześnie kwaśnawy smak. Sok z nich jest naprawdę pyszny! Pepino dulce Psianka melonowa, czyli kolejny owoc z rodziny psiankowych (podobnie jak lulo/naranjilla) pochodzi z Peru. Hoduje i sprzedaje się je głównie w Ekwadorze, Kolumbii, Peru i Chile. Pepino, zwany też czasem melón de árbol, ma żółtą skórkę w purpurowe naloty przypominające te na arbuzie, a jego wnętrze jest źródłem witamin, w szczególności C, A i B1, a także sody, fosforu, wapnia i żelaza. Jak to się je? Pepino dulce w smaku przypomina trochę melon, jest bardzo soczysty. Idealnie nadaje się do zmiksowania na sok, ale można go również jeść na świeżo (jak jabłko) lub zrobić z nich dżem, czy dodać do sałatki owocowej. Taxo lub Curuba Ten egzotyczny owoc pochodzi z Andów i uprawiany jest na wysokości pomiędzy 1800 a 3500 metrów Na północy Ameryki Południowej jada się go od czasów prekolumbijskich. Jest bardzo popularny w Kolumbii, gdzie kupimy go pod nazwą curuba. Chcąc go nabyć w Ekwadorze, musimy szukać taxo. Ten owoc jest bogaty w witaminy A, B i C oraz żelazo, wapń i fosfor, ma działanie antystresowe, uspokajające, pomaga zasypiać i obniża ciśnienie krwi. Indianki w ciąży z regionu Chimborazo w Ekwadorze pijają napar z taxo, ponieważ wierzą, iż zapobiega naturalnym poronieniom. Jak to się je? Z zewnątrz wygląda jak mały ogórek, wnętrze jednak przypomina to z maracui. Pomarańczowy miąższ z czarnymi pestkami, ładnie odchodzi od skórki za pomocą łyżeczki. Jest dosyć kwaśny, używa się go głównie do przygotowywania soków, ale można też wyjeść jego wnętrze łyżeczką, wraz z pestkami. Tuna Tuna, czyli opuncja figowa to owoc opuncji z rodziny kaktusowatych. W Polsce znana również pod nazwą figa indyjska, choć z Indiami nie ma nic wspólnego. Pochodzi z Meksyku i do Europy najprawdopodobniej przybyła już z Krzysztofem Kolumbem, stąd w nazwie „indyjska”. Tuna może przybrać kolor od zielonego przez żółty po czerwony. Jej wnętrze dostarcza witaminy z grupy B i C, wapń, fosfor, potas czy żelazo. Jak to się je? Obchodząc się z tym owocem, należy uważać na jego skórkę, która ma, jak na kaktus przystało, kolce. Nie ma ich dużo, jednak trzeba ją delikatnie dotykać, żeby się nie pokłuć (nikt nam tego nie powiedział, jak pierwszy raz kupiliśmy…). Tunę przekraja się na pół, środek można zjeść na surowo – jest bardzo słodki. Z owoców robi się również soki i przetwory, jak dżemy czy galaretki. Mango para chupar I na koniec owoc, którego smak kojarzycie, ale w innej odmianie. Wprawdzie mango nie jest tak bardzo egzotycznym owocem, ponieważ jest powszechnie dostępny w polskich sklepach, jednak znamy tylko to twarde mango, które trzeba kroić. W Ekwadorze poznaliśmy inny rodzaj, mango para chupar (zwane też mango de chupar), czyli mango do ssania – dosłownie. Jest znacznie słodsze i bardziej miękkie od mango, które znamy z Polski. Jak to się je? Jest powszechnie dostępne w Ekwadorze. Od „zwykłego” mango różni się tym, że się go nie kroi i nie je w kawałkach, a… ssie. Nakraja się jedynie troszeczkę czubek owoca, a potem „ciumka” dokładnie tak, jak w dzieciństwie ciumkało się mleczko w tubce (pamiętacie jeszcze jego smak?). Jest bardzo soczyste i baaardzo słodkie, ale jest pyszne! Znacznie bardziej nam posmakowało niż „zwykłe” mango. I tyle! Oczywiście, to nie wszystkie owoce, jakie można znaleźć na półkach warzywniaków lub na targu. Soczyste ananasy, różne odmiany arbuzów, kilkanaście odmian bananów, papaya, melony, pomarańcze, limonki i jeszcze kilka innych, nieznanych nam rodzajów owoców mówią do nas za każdym razem kiedy jesteśmy na targu: „kupcie nas” 🙂 No i teraz aż zgłodniałam od opisywania tych pysznych owoców, a więc uciekam coś przegryźć. Może sałatkę owocową? 🙂 A Wy? Jakie owoce lubicie najbardziej? Z tych dobrze znanych i tych mniej, które zajmują najwyższe miejsce w Waszych rankingach? Podzielcie się z nami w komentarzach! [ezcol_1third][/ezcol_1third] [ezcol_1third][/ezcol_1third] [ezcol_1third_end][/ezcol_1third_end] Jeśli zarezerwujecie lot, noclegi lub samochód za pomocą powyższych linków, my dostaniemy parę groszy. Waszej rezerwacji nie zrobi to różnicy, a my wprawdzie kokosów nie zarobimy, ale zawsze na jakiś obiad czy wino się uzbiera 🙂 Dziękujemy!