Kuny to przypominające psy drapieżniki, których rodziny obejmują łasice, wydry, borsuki, norki i tchórze. Potocznie jednak kuna jest rozumiana jako „prawdziwa kuna”, czyli kuna kamienna i kuna sosnowa. Zasięg zwierzęcia zaczyna się w Europie i rozciąga się na region Azji. W Wielkiej Brytanii i Skandynawii, z wyjątkiem Danii, Mustelidae nie występuje. Zwierzę to jest nie tylko łatwe do rozpoznania po wielkości, jest mniejsze od kota domowego, ale także po smukłym ciele i „napięciowym” sposobie lokomocji. Kolejnymi cechami wyróżniającymi są futro w kolorze kakaowym (u kuny kamiennej) i biała łata na gardle. Z kolei kuna leśna ma zwykle okrągłą, złocistożółtą łatę na gardle i kawowo-brązowe futro. Wspólną cechą w obu przypadkach jest długi, kudłaty ogon. odżywianie Kuna jest błędnie przedstawiana jako krwiożerczy „morderca”, ale bynajmniej tak nie jest. W przypadku penetracji może zniszczyć całe kurniki. Jednak zabija tylko wtedy, gdy trzepot wyzwala zdobycz. Z drugiej strony nie ma ani „gorączki krwi”, ani wampirzego „wysysania” ofiary. Duża część diety kuny składa się z dzikich i ogrodowych owoców, małych zwierząt i wszystkiego, co jadalne, które pozostawia po sobie środowisko miejskie. Kręgowce, takie jak ptaki i ich jaja, ryby, płazy, małe ssaki, owady, robaki i skorupiaki służą jako pokarm dla zwierząt. W menu warzywnym znajdują się orzechy, bulwy i owoce. To sprawia, że ​​zwierzę jest „wszystkożerne”, które idealnie dostosowuje się do otoczenia. siedlisko Kuny to jedni z najstarszych „wyznawców kultury”. Mieszkali we wsiach i miasteczkach już w średniowieczu. Na przykład w Hamburgu, w przeciwieństwie do innych współplemieńców , zwierzęta przebywają nie tylko na obrzeżach miasta, ale także w centrum miasta. Kuny leśne często spotyka się także w lasach, szpiku polnym i na wsiach. Zwierzęta unikają otwartego terenu, zamiast tego biegają wzdłuż krzaków, aby znaleźć schronienie w razie niebezpieczeństwa. W ciągu dnia zwierzę śpi w swoich licznych kryjówkach, z których korzysta na przemian podczas swojego istnienia. Kryjówki to wiaty, stajnie, sterty chrustu, ale także domy. Kuna W porównaniu z kotami kuny bukowe pokonują duże odległości, aby kontrolować „ granice pastwisk ” i podczas czysto eksploracyjnych wypraw. Matka czasami pokonuje nawet 14 kilometrów w ciągu jednej nocy, aby zapewnić swoim młodym pożywienie. Ponieważ kuny często zmieniają codzienne kryjówki, ludzie błędnie zakładają, że w ich regionie jest wiele osobników. Niepokojenie Właściciele domów i najemcy, którzy podejrzewają, że kuna wkradła się jako poddzierżawca, nie muszą panikować. Najpierw należy ustalić, czy rzeczywiście jest to „sprawca”, czy inne zwierzę, na przykład mysz. Dla poszkodowanych zanieczyszczenie hałasem jest często przerażające, ponieważ kuny czasami dudni tak mocno, że podejrzewa się włamywacza w domu. Ponieważ jednak zwierzę wykorzystuje różne dzienne kryjówki, uciążliwość rzadko występuje. Smród jest znacznie bardziej irytujący: mocz, nagromadzone odchody i resztki łupu tworzą nieprzyjemny zapach. Często zdarza się, że kabel przegryzany lub przeciskany, pogryzione gumowe i plastikowe części w komorze silnika samochodu. Radzenie sobie z problemami kuny Lakier do włosów Papier gazetowy Mothballs Kamień toaletowy Bliski kontakt między ludźmi a kunami wcześniej czy później prowadzi do problemów, ale można je rozwiązać z dobrą wolą i tolerancją. Nawet jeśli kamienna kuna jest wspaniałym zwierzęciem, jej zachowanie często wywołuje strach. hałas Nieznany Poltergeister lubi przyciągać uwagę w okresie od kwietnia do września, zapewniając w ten sposób nieprzespane noce. Na początku zaciekawieni, dorastający chłopcy hałasują swoimi zabawami i wycieczkami. Krycie rozpoczyna się w sierpniu: w tym czasie samica poszukuje samca w jego grzędach. Tutaj chodzi o gwałtowne, długie i naturalnie głośne gry w pary. Na szczęście kuny nie lubią hałasu bardziej niż ludzie. Jeśli więc czujesz się zirytowany tym zwierzęciem, możesz na przykład umieścić radio w pobliżu swojej kryjówki. Jeśli odtwarza muzykę we wczesnych godzinach porannych przed wschodem słońca, uniemożliwi to zwierzęciu wyjście do kryjówki na cały dzień. Resztki odchodów i jedzenia Kuny to bardzo czyste zwierzęta , podobnie jak koty. Mają miejsce do spania, oddzielną „spiżarnię”, w której przechowują żywność i „toaletę”, w której gromadzą się odchody. Zwierzęta zwykle odkładają swoje odchody w tym samym miejscu. Zirytowani ludzie mogą po prostu rozłożyć tutaj gazetę, aby szybko usunąć odchody. Musisz jednak zachować kawałek ekskrementów, bo kładziesz go na nowej gazecie, inaczej kuna nie znajdzie już swojej toalety. Jeśli resztki ekskrementów, jedzenia itp. Powodują uciążliwy zapach , możesz pokonać kunę własną bronią: dziwne zapachy, takie jak kulki na mole, kamienie toaletowe i lakier do włosów, na razie odstraszają zwierzę. Jak wyglądają odchody kuny? Inwazję kuny najlepiej rozpoznać po odchodach. Ale jak wyglądają odchody kuny?Łowcy lubią nazywać odchody kuny „rozwiązaniem”. Można go rozpoznać po wydłużonym, przypominającym kiełbasę kształcie. Odchody kuny mają grubość od 1-2 cm do 8-10 cm długości. Odchody często kończą się skręconą końcówką. Często w odchodach kuny nadal można znaleźć włosy, pestki lub pióra. Mocz kuny może być również bardzo nieprzyjemny. Jeśli zauważysz to i zanieczyszczenie hałasem w tym samym czasie, jest to w zasadzie znak, że kuna jest aktywna. Uszczelnij wejścia Zadanie utrzymania wolnego od kuny domowej jest niezwykle trudne i czasochłonne. Siedlisko kuny jest bardzo zróżnicowane ze względu na swoją skromność, dobrą orientację, zdolność wspinania się i przystosowanie do środowiska . Powód, dla którego interesują się przede wszystkim budynkami mieszkalnymi, można wytłumaczyć faktem, że nie mają już innej przestrzeni mieszkalnej. W XVIII wieku zwierzęta mogły chować się w starych murach, stajniach, stodołach, stosach drewna i stosach kamieni. Dziś brakuje im tego środowiska i preferują lofty i skośne sufity, sufity puste i ślepe podłogi. Te części budynku oferują kunom dokładnie taką konstrukcję, jakiej potrzebują jako kryjówka i miejsce wychowu. Jeśli chcesz trwale rozwiązać uciążliwości powodowane przez te zwierzęta, musisz sprawić, by były one niedostępne. Pierwszą rzeczą, którą muszą zrobić właściciele domów i najemcy, jest ustalenie, w jaki sposób kuna wchodzi do budynku. Zalecane jest tutaj systematyczne podejście: Rozłóż zgrabiony piasek wokół domu tak, aby widoczne były ślady. Zimą jest to łatwe, ponieważ tory są łatwe do pokonania. Po znalezieniu wejścia do kuny musisz znaleźć dziurę w dachu. Przy suchej pogodzie, piasek i mąka pomagają, śnieg jest oczywiście bardziej praktyczny. Jeśli tor kończy się na środku dachu, na pewno jest luźna dachówka. Jeśli poszukiwanie zakończy się niepowodzeniem, należy pamiętać, że wszystkie otwory, przez które zmieści się ludzka ręka, są możliwymi wejściami. Puste przepustki do wspinaczki lub biegania są również drogą do budynku. Po znalezieniu kryjówki ważne jest, aby w ciągu dnia nie zamykać otworów. W przeciwnym razie zwierzę zostanie zamknięte, ponieważ opuszcza kryjówkę tylko w nocy. FAQ - najczęściej zadawane pytania Jak rozpoznajesz odchody kuny? Odchody kuny mają wydłużony, przypominający kiełbasę kształt, grubość ok. 1 - 2 cm i długość 8 - 10 cm. Często na końcu obornika znajduje się skręcony czubek lub są w nim włosy, pestki lub pióra. Czy odchody kuny są niebezpieczne? Odchody kuny zawierają zarazki, bakterie, a nawet robaki, jak w każdym rodzaju odchodów. Podczas usuwania kału należy nosić rękawiczki. Co preferuje kuna? Kuna żywi się głównie owocami, orzechami, jagodami, małymi zwierzętami, owadami, robakami, ptakami i ich jajami lub resztkami jedzenia z domowych odpadów. Czy kuny mogą znakować? Kuny zaznaczają swoje terytorium ekskrementami, moczem i potem przez gruczoły zapachowe na podudziach. Czy kuny są aktywne również w ciągu dnia? Kuny zwykle nocują i śpią w ciągu dnia. Kuny są zwykle poza domem wieczorem, w nocy i rano. Zdjęcie artykułu: © Mark Caunt / Shutterstock